Όταν η Καλοσύνη Γίνεται Παγίδα: Γιατί το να είσαι Αγαπητός στα Τοξικά Αφεντικά Δεν Είναι Κομπλιμέντο

Πόσες φορές έχετε ακούσει κάποιον να λέει για έναν διαβόητο δύσκολο χαρακτήρα στο γραφείο: «Μα εμένα μου φέρεται μια χαρά, δεν έχω κανένα παράπονο»; Για χρόνια, η ατάκα αυτή θεωρούνταν απόδειξη κοινωνικής ευελιξίας και ανωτερότητας. Νέα δεδομένα όμως γύρω από τις κοινωνικές δυναμικές δείχνουν ότι το να είσαι ο μόνος που τα πάει καλά με έναν τοξικό άνθρωπο μπορεί να είναι ένα τεράστιο καμπανάκι κινδύνου.

Η ιστορία ενός εργαζομένου που συνειδητοποίησε την παγίδα στην οποία είχε εγκλωβιστεί για δεκαετίες φέρνει στο φως μια σκληρή αλήθεια. Όπως εξομολογείται ο ίδιος, για πάρα πολύ καιρό υπέθετε ότι οι διαφωνίες των συναδέλφων του με αυταρχικούς μάνατζερ ήταν απλώς προσωπικές τους αδυναμίες. Αφού ο διευθυντής ήταν πάντα ευγενικός μαζί του, πώς μπορούσε να πιστέψει ότι ήταν ένας κακοποιητικός άνθρωπος;

Read nextΠέθανε από Ανακοπή ή Ήξερε Πάρα Πολλά; Το Θρίλερ Πίσω από την Τελευταία Ταινία του Stanley Kubrick

Η καμπή ήρθε όταν άρχισε να αναζητά τις ρίζες της δικής μας συμπεριφοράς στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του. Ανακάλυψε ότι η τάση του να είναι πάντα «το καλό παιδί» και να αποφεύγει τις συγκρούσεις ξεκίνησε από την παιδική του ηλικία, ως μηχανισμός επιβίωσης απέναντι σε αυστηρούς γονείς. Αυτή η ανάγκη για επιβεβαίωση τον έκανε τον ιδανικό στόχο για χειριστικούς ανθρώπους.

Οι τοξικοί χαρακτήρες, όπως επισημαίνουν ψυχολόγοι, επιλέγουν στρατηγικά πότε θα δείξουν το σκληρό τους πρόσωπο. Χρειάζονται στη ζωή τους ανθρώπους που δεν βάζουν όρια, προκειμένου να τους χρησιμοποιούν ως ασπίδα κοινωνικής αποδοχής. Όταν κάποιος φέρεται εξαιρετικά σε εσάς ενώ βασανίζει τους υπολοίπους, σας καθιστά άθελά σας συμμέτοχους σε ένα παιχνίδι ψυχολογικής χειραγώγησης.

Η δημόσια συζήτηση γύρω από το θέμα έχει διχάσει. Από τη μία πλευρά, ένας σχολιαστής υποστήριξε ότι το να δίνεις στο αμφιλεγόμενο άτομο το ευεργέτημα της αμφιβολίας είναι δείγμα ανθρωπιάς. Άλλοι τονίζουν ότι αν κάποιος διατηρεί τα όριά του, μπορεί να πλοηγηθεί σε δύσκολα περιβάλλοντα χωρίς να εμπλέκεται σε δράματα.

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

Από την άλλη πλευρά, η πλειοψηφία επισημαίνει ότι η έλλειψη διεκδικητικότητας δεν είναι καλοσύνη, αλλά φόβος απόρριψης. Το να αγνοείς πώς φέρεται κάποιος στους γύρω σου απλώς και μόνο επειδή εσύ είσαι στο «απυρόβλητο» είναι μια μορφή εθελοτυφλισμού που αργά ή γρήγορα εκδηλώνεται με κόστος στην ψυχική σου υγεία.

Η λύτρωση για τον πρωταγωνιστή της ιστορίας ήρθε όταν βρήκε το σθέντος να διακόψει μια τοξική φιλία δεκαετιών, συνειδητοποιώντας ότι τα όρια είναι η ανώτερη μορφή αυτοσεβασμού.

Οι οικοδεσπότες της εκπομπής αναλύουν όλες τις πτυχές αυτής της διαμάχης στο νέο επεισόδιο του podcast.