«Μου είπαν ότι είναι λιπωματάκι»: Ο όγκος που άλλαξε τα πάντα για έναν 8χρονο σκύλο
«Μου είπαν ότι είναι λιπωματάκι»: Ο όγκος που άλλαξε τα πάντα για έναν 8χρονο σκύλο · Avonetics
Γυρίζει σπίτι για να πάρει μια ανάσα. Το εξάμηνο τον έχει διαλύσει — βαθμοί, σχέσεις, όλα μαζί. Το μόνο που θέλει είναι μερικές μέρες ησυχίας και τον σκύλο του δίπλα του.
Αντί για αυτό, οι γονείς του τον βάζουν να καθίσει.
Read nextΕφιάλτης στα 15: Φροντίζει κατάκοιτους παππούδες, ζει με μαχαίρι στον λαιμό και η Πρόνοια ζητάει... «αποδείξεις»!
Το εξόγκωμα στο πόδι του σκύλου, αυτό που επί μήνες του έλεγαν ότι είναι «μάλλον ένα λιπωματάκι, μην ανησυχείς», δεν ήταν λιπωματάκι. Ήταν όγκος.
Τον σκύλο τον έχει από τα δεκατρία του. Είναι το ζώο που καταλαβαίνει πότε είναι χάλια πριν το καταλάβει ο ίδιος, που έρχεται και ακουμπάει το κεφάλι του πάνω του χωρίς να χρειάζεται να ειπωθεί λέξη. Είναι πάντα διαθέσιμος για δύο πράγματα: παιχνίδι ή ύπνο δίπλα του.
Τώρα είναι οκτώ ετών και η οικογένεια συζητά ημερομηνίες.
Πριν μερικούς μήνες τον πήγαν για χειρουργείο. Χημειοθεραπεία δεν θέλησε κανείς. Ακρωτηριασμό δεν ήθελε ο πατέρας. Ο κτηνίατρος καθησύχασε ότι ο όγκος είναι αργά αναπτυσσόμενος και η οικογένεια πήρε μια ανάσα.
Μετά βγήκε καινούριο εξόγκωμα. Και οι γονείς είπαν ότι δεν αντέχουν να τον ξαναπεράσουν από τα ίδια.
«Φοβάμαι ότι σύντομα θα με καθίσουν κάτω και θα μου πουν ότι έκλεισαν ραντεβού για να τον κοιμήσουν», γράφει.
Το πιο βασανιστικό κομμάτι, λέει, είναι ότι ο σκύλος φαίνεται μια χαρά. Τρώει κανονικά. Κινείται. Παίζει. Το μόνο που τον ενοχλεί είναι το πόδι — και το κλαψούρισμα μέσα από τον νάρθηκα είναι ο ήχος που δεν βγαίνει από το μυαλό του.
Τα βράδια τον κοιτάζει να κοιμάται και για ένα δευτερόλεπτο νομίζει ότι σταμάτησε να αναπνέει. Παθαίνει πανικό. Σχεδόν τον σκουντάει για να σιγουρευτεί.
Κάποιες μέρες κλαίει. Άλλες γίνεται απότομος με την οικογένειά του για το τίποτα και μετά ντρέπεται.
Και από κάτω απ' όλα κάθεται ο θυμός — όχι για τους γιατρούς, αλλά για τον εαυτό του. Εύχεται να τον είχε βγάλει σε περισσότερες βόλτες. Εύχεται να είχε πιέσει τους γονείς του να τον πάνε νωρίτερα. Παραδέχεται ότι η μητέρα του μάλλον δεν θα είχε καν τηλεφωνήσει στον κτηνίατρο αν δεν είχε επιμείνει εκείνος — που σημαίνει ότι θα μπορούσε να είχε επιμείνει και μήνες πριν.
Ήθελε ακόμη και να ζητήσει δεύτερη γνώμη, γιατί μέσα του δεν πίστευε ότι είναι καρκίνος. Δεν το ζήτησε ποτέ.
Η ιστορία χώρισε τον κόσμο στα δύο.
Η μεγάλη πλειοψηφία στάθηκε στην πλευρά της αποδοχής. «Κανείς δεν είναι ποτέ πραγματικά έτοιμος», είπε ένας σχολιαστής. «Βασίζονται σε εμάς για να πάρουμε ακόμη και τις πιο δυσάρεστες αποφάσεις — και το να μην τα αφήσουμε να υποφέρουν είναι μέρος της δουλειάς.»
Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on AvoneticsΆλλος τον προειδοποίησε να προετοιμαστεί ψυχολογικά από τώρα: θα του λείψει η γούνα κάτω από την παλάμη, το τρέξιμο στην πόρτα, οι χαζές φωτογραφίες. «Ο σκύλος σου ΞΕΡΕΙ ότι τον αγαπάς, ξέρει ότι θα έκανες τα πάντα για να τον προστατέψεις, και δεν θέλει να σε βλέπει λυπημένο.»
Ένας άλλος ήταν κατηγορηματικός για ένα και μόνο πράγμα: να είναι μέσα στο δωμάτιο. «Δεν θέλεις οι τελευταίες του στιγμές να είναι πανικός επειδή σε ψάχνει και δεν σε βρίσκει.»
Μια γυναίκα που έχασε τον εννιάχρονο σκύλο της από όγκο που πίεζε την καρδιά του μίλησε για ποιότητα ζωής αντί για ποσότητα και πρότεινε μια τελευταία μεγάλη μέρα: αγαπημένα φαγητά, παραλία ή πάρκο αν αντέχει, ένα αποτύπωμα πατούσας σε πηλό ή ρητίνη για να μείνει κάτι στα χέρια.
Κάποιος άλλος έγραψε ότι έχασε δύο σκύλους μέσα σε έναν χρόνο και ότι τους χρωστάμε μια αξιοπρεπή έξοδο. «Είμαστε φροντιστές τους για λίγο μόνο.»
Αλλά υπήρξε και ένα δεύτερο στρατόπεδο, πολύ πιο θυμωμένο.
Ένας σχολιαστής διηγήθηκε ότι πήγε τον σκύλο του σε εφημερεύον κτηνιατρείο με φουσκωμένο στομάχι και δύο γιατροί συμφώνησαν ότι επρόκειτο για καρκίνο. Του πρότειναν έντονα ευθανασία. Την επόμενη μέρα, σε μεγάλο πανεπιστημιακό κτηνιατρείο, του είπαν ότι ήταν απλό φούσκωμα. «Πάντα δεύτερη ή τρίτη γνώμη», κατέληξε.
Άλλος υποστήριξε ότι αν υπάρχει έστω μία πιθανότητα θεραπείας, αξίζει να εξεταστεί — και ότι πολλά σκυλιά ζουν απολύτως χαρούμενα μετά από ακρωτηριασμό, προσαρμόζονται πολύ πιο εύκολα από ό,τι οι άνθρωποι. Πρότεινε επίσης μια κλίμακα ποιότητας ζωής, την HHHHHMM, ώστε η απόφαση να στηριχτεί σε μετρήσεις και όχι σε φόβο.
Και από πίσω κρέμεται το πιο άβολο ερώτημα όλων: η απόφαση «όχι χημειοθεραπεία, όχι ακρωτηριασμός» πάρθηκε ιατρικά — ή πάρθηκε από έναν οικογενειακό προϋπολογισμό και από τον φόβο ενός πατέρα να δει τον σκύλο του με τρία πόδια;
Ο ίδιος το ξέρει ότι η ευθανασία θα τον γλιτώσει από τον πόνο. Το ξέρει με το μυαλό του. Με την καρδιά του δεν το αντέχει.
«Νόμιζα ότι είχαμε κι άλλο χρόνο», γράφει. «Το μόνο που ζητάω είναι, όταν έρθει η ώρα, να ξέρει πόσο τον αγαπάω.»
Οι παρουσιαστές της εκπομπής ανοίγουν αυτή την ιστορία και μαλώνουν άσχημα για το ποιος έχει δίκιο.
