Spes post Lacrimas: De Memoria Benjamin Vo et Evangelii Consolatione

In silentio quod post amissionem carorum sequitur, mens humana saepe rationem et consolationem quaerit. Die quarto Septembris, memoria Benjamin Vo honorata est per sacram missam, ubi verba Apostoli Pauli et Evangelium secundum Lucam cordibus maerentibus pacem intulerunt. Benjamin, puer quindecim annorum cui mens ingeniosa et amor erga aeroplana ac technologiam inerat, tristi morbo leucaemiae abreptus est. Tamen vita eius non periit, sed in aeternitatis gaudio servatur. Homilia hodierna nos admonet vulnus luctus in silentio noctis saepe recrudescere, praesertim cum frater iunior eum in domo requirit. Saepe parentes in tali maerore se ipsum accusare solent, quaerentes an aliquid omiserint. Sed verbum Dei plane clamat: infirmitas non est poena divina neque defectus amoris. Amor parentum fuit et est perfectus. Sicut Paulus scribit, iudicium non est nostrum, sed Domini qui illuminabit abscondita tenebrarum. In eadem reflectione, amicitia spiritualis inter Benjamin et Sanctum Carlo Acutis praeclare eminet. Ambo pueri aetatis digitalis, quindecim annos nati, eodem morbo ad patriam caelestem vocati sunt. Nunc simul in caelo ambulare creduntur, quasi optimi amici in conspectu Dei. Simul quoque cogitandum est de iis qui in terris cum tentationibus et desperatione pugnant. Exemplum Sancti Laurentii Iustiniani, qui divitias reiecit ut pauperibus serviret, nos docet gratiam Dei semper praesto esse illis qui humili corde auxilium petunt. Memoriae Benjamin — sive super elephantum equitantis, sive ante Big Ben Londinii ridentis — nos docent vitam esse donum pretiosum. Vinum novum gratiae in cordibus novis effunditur. In podcast nostro, hospites fusius de hac homilia et memoriis Benjamin disserunt, spem resurrectionis unà meditantes.