Silentium Gelidum in Via: Cum Amator Pristinus quasi Extraneus Apparet

Nihil est acerbius quam videre faciem olim carissimam quae te nunc quasi extraneum vel etiam monstrum intueri videtur. Haec est tragoedia cotidiana quae nuper accidit cum mulier quaedam amatorem suum pristinum, quem per quinque menses non viderat, forte in itinere offendit.

Ipsa, mota quodam desiderio et memoria praeteritae familiaritatis, ad eum accedere constituit. Sperabat forsitan sermonem levem vel saltem recognitionem humanam. At ubi adstitit et loqui coepit, vir ille remansit omnino mutus. Vultus eius erat aloof, frigidus, ac si mulier ante eum stans alienigena aut criminalis esset. Illa garrire coepit, eum hortans ut se audiret et res perperam intellectas corrigeret, sed quanto magis loquebatur, tanto magis ille in silentio lapideo permanebat.

Read nextLusus Identitatis: Cum Soror Fassa Est Se Homosexualitatem Pro 'Personalitate' Simulasse

Tandem, lacrimis ex oculis profluentibus, mulier celeriter discessit, corde in mille fragmenta fracto. 'Quisnam erat hic homo?' rogavit postea. 'Ille quem noveram penitus evanuit, in alium mutatus.'

Haec historia mentes auditores in duas factiones vehementer divisit. Unus adnotator dixit hanc mulierem nullam introspectionem aut sui cognitionem praebere. Secundum eum, ipsa ad ex-amatorem accessit sine ulla responsabilitate accepta pro modo quo eum olim tractaverat. 'Omnia de ea tantum aguntur,' disseruit ille. 'Dicit illum res perperam intellexisse, quod est manifesta proiectio propriae culpae. Vir recte fecit quod siluit.'

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

Alius spectator addidit se ipsum olim in simili situ fuisse, ubi in relatione noxia se penitus perdiderat. Post separationem, decreverat nunquam iterum eam versionem sui praeteritam pristinae sponso reddere. Ex hac parte visum, silentium non est poena, sed clipeus necessarius ad propriam mentis sanitatem defendendam contra eos qui spatium alienum invadunt.

Tamen non omnes hoc modo sentiunt. Alius commentator disseruit homines post separationem interdum adeo mutari ut vix recognosci possint, id quod alteri parti trauma ingens adfert. Sunt qui putent silentium illud absolutum fuisse actum crudelis vindictae. Etiamsi aliquis loqui non vult, saltem humanitas minima postulat ut civiliter dicatur se sermonem nolle, potius quam alterum sicut monstrum in publica via relinquere.

An silentium gelidum fuit legitima defensio an poena immanis? Podcasteres nostri in novo episodio 'Nodus Cordis' hanc quaestionem funditus investigant et de animi humanorum latebris diiudicant.