«Myślę, że idę do piekła — a nie chcę». Wyznanie, na które wierzący odpowiedzieli falą łaski

Zaczyna się od zdania, które trudno czytać bez ściśniętego gardła: «Myślę, że idę do piekła — a nie chcę». Autor tego wyznania opowiada swoją historię wprost, bez upiększeń. Kiedyś kochał Boga. Potem w jego kościele wydarzyło się coś, co go głęboko zraniło — i w gniewie odwrócił się od wszystkiego. «W tym gniewie zapomniałem Boga — pisze. — I nie wiem, jak wrócić». Dalej jest jeszcze szczerzej. Przyznaje, że długo myślał, iż jest tym samym człowiekiem co dawniej, aż zrozumiał, że już nie zna Jezusa. Że grzeszy i nie czuje wyrzutów sumienia. Że boi się, iż stracił Ducha Świętego. I ta liczba, która zostaje w głowie: gra hazardowo, żałuje — i gra znowu. «Zrobiłem tak może dwadzieścia razy. Jestem złym sługą Jezusa». To, co dzieje się potem, jest małym cudem. Zamiast potępienia — Pismo. Najgłośniej wybrzmiewa odpowiedź, która jest po prostu wersetem: «Jeżeli wyznajemy nasze grzechy, Bóg jest wierny i sprawiedliwy: odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości». Jeden z komentujących dorzuca obietnicę z Listu do Rzymian: kto ustami wyzna, że Jezus jest Panem, i uwierzy w sercu, że Bóg wskrzesił Go z martwych, będzie zbawiony. Inna osoba odwraca całą perspektywę jednym zdaniem: «Ten list mówi mi, że twoje sumienie naprawdę wciąż żyje». Ktoś inny rozwija tę myśl: gdyby autor rzeczywiście popełnił grzech nieprzebaczalny, w ogóle by się tym nie przejmował. Skoro jego upadki budzą w nim taki ból i lęk — Bóg wciąż jest blisko, a Duch Święty go nie opuścił. Do tego konkretna rada: wrócić do kościoła, porozmawiać z księdzem, na nowo poznawać Jezusa. «Czujesz ciężar, prawda? — pyta łagodnie ktoś inny. — Bóg ci przebaczył. Teraz przebacz sobie». Są też głosy, które kosztowały więcej niż cytat. Jedna osoba opowiada własną historię: kilkanaście lat służby w parafii, wypalenie, szukanie ludzkiego uznania zamiast Bożego — i długa droga powrotna do wiary. Ktoś inny pisze wprost, że powtarzający się hazard to najpewniej uzależnienie — z wymiarem duchowym, psychicznym i cielesnym — i obok modlitwy zachęca do przyjęcia profesjonalnej pomocy. «Wielu chrześcijan przechodziło przez podobne zmagania. Dopóki żałujesz, Boże przebaczenie jest nieskończone». Pojawia się i prosta praktyka na ciemne dni: Modlitwa Jezusowa, powtarzana cicho jak oddech — «Panie Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nade mną, grzesznikiem». A na koniec ktoś przypomina słowa, które ustawiają wszystko na miejscu: Bóg nie dał nam ducha bojaźni, lecz ducha mocy, miłości i trzeźwego myślenia. Ojciec widzi, jak upadamy — i czeka, aż wstaniemy i znów zaczniemy Go szukać. Czy wśród odpowiedzi są różnice? Owszem — ale to różnice akcentów, nie wojna. Jedni kładą nacisk na bezwarunkową łaskę: żadna ilość grzechu nie oddziela nas od Boga, dopóki serce chce wracać. Drudzy dodają odpowiedzialność: łaska jest darmowa, ale powrót wymaga kroków — spowiedzi, wspólnoty, zerwania z nałogiem, czasem pomocy drugiego człowieka. Jedno i drugie okazuje się prawdą, która się nie wyklucza, lecz dopełnia. I jeszcze jedno: w świecie, w którym internet potrafi być okrutny, pod tym wyznaniem nie pojawia się ani jedno szyderstwo. Tylko ludzie, którzy sami upadali — i którzy dokładnie dlatego wiedzą, jak podać rękę. W tej historii jest coś, co dotyka każdego, kto kiedykolwiek bał się, że przekroczył granicę Bożej cierpliwości. Bo jej sedno nie brzmi «byłem słaby», lecz «boję się, że nie ma już dla mnie powrotu» — a cały chór głosów odpowiada zgodnie: «jest». Nieprzypadkowo ta opowieść spotyka się z czytaniami, które tego dnia rozbrzmiewają na Mszy Świętej odprawianej w intencji Benjamina Vo: z obrazem popękanych cystern u proroka Jeremiasza — wszystkiego, w czym szukamy ukojenia poza Bogiem — i z błogosławieństwem z Ewangelii: «Błogosławione wasze oczy, bo widzą, i wasze uszy, bo słyszą». O tym, jak historia człowieka, który bał się piekła, staje się opowieścią o źródle żywej wody — i jak łączy się z czułą pamięcią o Benie, jego radości, wierze i miłości do samolotów — rozmawiają prowadzący podcastu «Pamięci Benjamina» w najnowszym odcinku.