Lúmska aðferðin á vinnustöðum: Segja upp nokkrum á hverjum mánuði og skipta þeim út

Lúmskur veruleiki blasir við mörgum starfsmönnum í nútíma atvinnulífi þar sem stefnumótandi uppsagnir eru orðnar hluti af hversdagslegri vinnustaðamenningu. Í stað þess að ráðast í stórar og opinberar hópuppsagnir velja mörg fyrirtæki nú að fækka starfsfólki hægt og rólega, fáeinum í hverjum mánuði.

Sögur af svokölluðum leynilegum uppsögnum hafa vakið mikla athygli og umræðu. Starfsmenn lýsa því hvernig samstarfsfólk sem hefur starfað árum saman hjá sömu fyrirtækjunum er kallað inn á fundi og látið fara án skýrra útskýringa. Á sama tíma eru nýir starfsmenn ráðnir inn í svipuð eða lægra launuð hlutverk.

Read nextSend heim í klippingu: Nemandi Fær Frí Allann Dag og meðaltalseinkunnir á öllum prófum!

Einn starfsmaður greindi frá því að á hans vinnustað hafi þetta ferli staðið yfir í tvö ár. Á hverjum mánuði eru tveir eða þrír kallaðir fyrir og sagt upp. Röksemdirnar virðast oft óljósar eða búnar til á staðnum, sem skapar stöðugan ótta hjá þeim sem eftir sitja. Fólk sem á allt sitt undir starfinu til að greiða af lánum og framfleyta fjölskyldum lifir í stöðugri óvissu um hvort það sé næst.

Sérstaklega er bent á hvernig hlutverk millistjórnenda hefur breyst. Í stað þess að veita teymum stuðning, koma með uppbyggilega endurgjöf og hjálpa starfsfólki að bæta sig, virðast margir nýir stjórnendur eingöngu einblína á að þóknast æðstu stjórnendum og framfylgja kröfum um niðurskurð án mannlegrar hluttekningar.

Umræðan um þetta fyrirbæri hefur skipt fólki í tvo skarpsteypta hópa.

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

Sumir benda á að þetta sé raunsær veruleiki í alþjóðlegu viðskiptaumhverfi. Uppsagnir af þessu tagi hafa þekkst áratugum saman hjá tæknirisum þar sem neðstu prósenturnar í frammistöðumælingum eru skornar í burtu reglulega. Áherslan er á að enginn sé öruggur í sínu starfi og að fólk verði stöðugt að sanna sig eða leita nýrra tækifæra. Þá er einnig bent á að fyrirtæki beiti stundum þessari taktík til að skipta út dýrara starfsfólki fyrir ódýrara vinnuafl áður en ráðist er í sölu á fyrirtækinu.

Aðrir gagnrýna þessa þróun af hörku og benda á þann mikla mannlega kostnað sem fylgir svona vinnubrögðum. Stöðugur ótti skemmir vinnuanda og kemur í veg fyrir að starfsfólk geti skipulagt framtíð sína, svo sem með kaupum á húsnæði. Hugtakið varanlegt starf virðist tilheyra fortíðinni. Jafnframt er bent á að fyrirtæki tapi dýrmætri þekkingu og reynslu þegar reyndu starfsfólki er ýtt út, sem oft leiði til glaos og aukins álags á þá sem eftir sitja.

Spurningin sem eftir stendur er hvort nútíma stjórnunarhættir séu farnir að missa tengsl við almenna mannlega virðingu og hvort hægt sé að byggja upp farsælan rekstur á óttastjórnun til lengdar.

Umsjónarmenn Kaffistofunnar tækla þessa átakanlegu sögu og taka umræðuna alla leið í nýjasta þætti þáttarins.