«Ինձ համարում են հրեշ». 30-ն անց երիտասարդի անկեղծ խոստովանությունը սոցիալական տագնապի և մեկուսացման մասին
«Ինձ համարում են հրեշ». 30-ն անց երիտասարդի անկեղծ խոստովանությունը սոցիալական տագնապի և մեկուսացման մասին · Avonetics
Մեծահասակ դառնալն ինքնին բարդ գործընթաց է, բայց երբ դրան գումարվում է անբուժելի թվացող սոցիալական տագնապը, կյանքը կարող է վերածվել իսկական մղձավանջի։ 30-ն անց մի երիտասարդ կիսվել է իր հուսահատության պատմությամբ՝ պատմելով, թե ինչպես է տարիքի հետ իր վիճակը գնալով վատթարանում։
«Երբ 18 տարեկան էի, մտածում էի, թե սրանից վատ լինել չի կարող։ Այսօր վայրկյան անգամ չէի վարանի վերադառնալ այդ տարիներին»,- պատմում է նա։ Այսօր նա լիովին մենակ է. չունի ընկերներ, աշխատավայրում նրան համարում են տարօրինակ, իսկ հարազատներից շատերը պարզապես երես են թեքել նրանից։
Read next8 Կիլոգրամ Նորաձևություն և Հարսանեկան Աղետ. Երբ Մանրուքները Փչացնում Են Ամեն Ինչ
Լռակյացությունը կամ սոցիալական անհարմարությունը երբեք էլ ընդունված չեն եղել, բայց մեծահասակների աշխարհում դրանք դառնում են աններելի։ Աշխատակիցները նրան նայում են որպես «հրեշի», իսկ տարիների ընթացքում բոլոր ընկերները լքել են նրան։ «Նրանք երբեք էլ իմ ընկերները չեն եղել, իմ հետևից միշտ ծաղրել են ինձ»,- ցավով նշում է նա։
Ամենավատն այն է, որ տարիների թերապիան և բազմաթիվ դեղամիջոցները ոչ մի արդյունք չեն տվել։ Նա սկսել է հավատալ, որ սա ուղղակի իր ուղեղի կառուցվածքն է, որն անհնար է փոխել։
Այս անելանելի վիճակից դուրս գալու համար նա մտադիր է անել մի քայլ, որը բուռն քննարկումներ է առաջացրել։ Նա ցանկանում է իր թերապևտին ցույց տալ 15-25 տարվա վաղեմության ընտանեկան տնային տեսանյութերը։ Քանի որ նրա համար անչափ դժվար է բառերով բացատրել իր ապրումները և հիշել մանկությունը, նա հույս ունի, որ տեսանյութերը թույլ կտան հոգեբանին տեսնել ընտանեկան իրական դինամիկան։
Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on AvoneticsՍակայն այստեղ ծագում է էթիկական հարց. արդյո՞ք կարելի է ցույց տալ ընտանիքի անդամների մասնակցությամբ տեսանյութեր առանց նրանց համաձայնության։ «Ես չեմ ուզում թույլտվություն հարցնել, որովհետև նրանք վատ են վերաբերվում թերապիային։ Ես չեմ փորձում ապացուցել, որ ես անմեղ էի, իսկ նրանք՝ մեղավոր, պարզապես ուզում եմ, որ հոգեբանը տեսնի ընդհանուր պատկերը»,- ասում է նա։
Հանրային արձագանքները բաժանվել են երկու ճամբարի։ Ոմանք պնդում են, որ սոցիալական տագնապի արմատները թաքնված են անցյալի չբուժված վնասվածքներում, և մանկության տեսանյութերը կարող են բացահայտել իրական պատճառները։ «Երբ սովորում ես բաց թողնել ներքին լարվածությունը և հասկանալ անցյալի ազդեցությունը, վախը նվազում է»,- նշել է մեկնաբաններից մեկը։
Մյուս կողմը, սակայն, կարծում է, որ անցյալի փորփրումն ու զոհի կարգավիճակը ոչ մի տեղ չեն տանում։ «Հնարավոր չէ կարդալով կամ խոսելով ազատվել տագնապից։ Պետք է անել ամենօրյա փոքր քայլեր, առերեսվել վախին և գործել հակառակ տագնապին»,- պնդում է մեկ այլ դիտորդ։
«Բաց Նյարդ» փոդքասթի հաղորդավարներն իրենց թարմ էպիզոդում խորությամբ վերլուծում են այս հուզիչ պատմությունը և փորձում գտնել ելքը։
