ಡ್ರ್ಯಾಗನ್ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಮನುಷ್ಯನ ಕಣ್ಣೀರು: "ನನಗೆ ಖಿನ್ನತೆ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ" ಎಂದ ದಂತಕಥೆ, ಇಬ್ಭಾಗವಾದ ಜಗತ್ತು

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬರಹ. ಕೆಲವೇ ಸಾಲುಗಳು. ಆದರೆ ಅದು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಓದುಗರ ಎದೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ತಾಕಿದೆ.

ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯ ಫ್ಯಾಂಟಸಿ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಬರಹಗಾರ ಜಾರ್ಜ್ ಆರ್.ಆರ್. ಮಾರ್ಟಿನ್, ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬರಹದಲ್ಲಿ ತಾವು ದುಃಖ ಮತ್ತು ಖಿನ್ನತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Read nextಜಿಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ಆರಂಭಿಕರು ಮಾಡುವ ಪ್ರಮುಖ ತಪ್ಪುಗಳು ಮತ್ತು ಪರಿಹಾರಗಳು!

ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ನಾಟಕವೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾವ ದೊಡ್ಡ ಘೋಷಣೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಬರೀ ಒಬ್ಬ 77 ವರ್ಷದ ಮನುಷ್ಯ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಕವಿದಿರುವ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಆದರೆ ಈ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನೆರಳಿನ ಕೆಳಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಅವರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸರಣಿಯ ಮುಂದಿನ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕಾಗಿ ಜಗತ್ತು ಒಂದೂವರೆ ದಶಕಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ.

ಅದು ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವೂ ಅಲ್ಲ. ಎರಡು ಖಂಡಗಳಲ್ಲಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಸುಮಾರು ನಲವತ್ತು ಪಾತ್ರಗಳ ಅಪೂರ್ಣ ಅಧ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಕೊನೆಗೆ ತರಬೇಕಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಆ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದಿಂದ ಹೊರಬರುವ ದಾರಿ ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲ.

ಈ ನಡುವೆ ಅವರ ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಟಿವಿ ಸೀರೀಸ್‌ಗಳು, ಸ್ಪಿನ್-ಆಫ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸ-ಶೈಲಿಯ ಬರಹಗಳು ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದು ಬರುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಫುಟ್‌ಬಾಲ್ ತಂಡದ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮೌನ.

ಈಗ ಆ ಮೌನದ ಹಿಂದೆ ಏನಿದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ. ವಯಸ್ಸು. ಶೋಕ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಅಗಲುತ್ತಿರುವ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರು.

ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿಂದ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಎರಡು ತುಂಡಾಗಿದೆ.

ಮೊದಲ ಅಲೆ ಪೂರ್ತಿ ಪ್ರೀತಿಯದ್ದು. "ಕೇಳಿ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಸಿಗಲಿ. ಖಿನ್ನತೆ ಭಯಂಕರವಾದದ್ದು" ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಕಾಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿದವರು ಬರೆದರು.

"ಅವರ ಕಥೆಗಳ ಜೊತೆ ಕಳೆದ ಸಮಯ ನನಗೆ ಸಂತೋಷ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದ. ಈಗ ಅವರು ಗುಣಮುಖರಾಗಲಿ" ಎಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಬರೆದರು.

ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಬಹಳ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಮಾತು ಹೇಳಿದರು — "'ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ' ಎಂಬ ಸಬೂಬಿನ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೀಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ನನಗೆ ಇಷ್ಟ. ನನ್ನ ಸಿಟ್ಟು ಸಹಾನುಭೂತಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು."

ಆದರೆ ಎರಡನೇ ಅಲೆಯ ಸ್ವರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೇರೆ.

"ಸಾಕು, ನಿವೃತ್ತಿಯಾಗಲಿ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಕ್ಕುಗಳ ಜೊತೆ ಆಡಿಕೊಂಡಿರಲಿ, ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಜನರ ಜೊತೆ ಜಗಳವಾಡಿಕೊಂಡಿರಲಿ" ಎಂದು ಒಬ್ಬರು ಬರೆದರು. ಆ ಒಂದು ಸಾಲಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಬೆಂಬಲ ಸೂಚಿಸಿದರು.

ಕೆಲವರು ಜೋಕ್ ಹಾಕಿದರು. ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ, ಸೀರೀಸ್‌ನ ಕೊನೆಯ ಸೀಸನ್ ಬಗ್ಗೆ, ಕಾಯುವಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ.

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

ಮತ್ತು ಅದೇ ಮೂರನೇ ಬಿರುಗಾಳಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿತು.

"ಇಲ್ಲಿ ಸಹಾನುಭೂತಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಬರೀ ಚೀಪ್ ಜೋಕುಗಳು. ಕಲಾವಿದರು ನಮಗೆ ಸರಕು ಉತ್ಪಾದಿಸಲಿಕ್ಕೇ ಇರುವ ಯಂತ್ರಗಳು ಎಂದು ಜನ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಂಬಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ" ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಕಾಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿದವರು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಬರೆದರು.

"ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ನೋವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದರೆ, ಉತ್ತರ 'ನಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕ ಏನಾಯ್ತು?' ಎಂದು ಬರುತ್ತದೆ. ಇದು ಅಭಿಮಾನಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ವಿಷಕಾರಿ ಮುಖ. ಅವರು ನಮಗೆ ಏನನ್ನೂ ಸಾಲ ಇಟ್ಟಿಲ್ಲ — ಸರಣಿ ಎಂದಿಗೂ ಮುಗಿಯದಿದ್ದರೂ ಸಹ" ಎಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ವಾದಿಸಿದರು.

ಆದರೆ ಪುಸ್ತಕ ಬಯಸುವವರೆಲ್ಲ ಕ್ರೂರಿಗಳಲ್ಲ ಎಂಬುದೂ ಈ ಕಥೆಯ ಒಂದು ಪದರ.

"ಅವರಿಗೆ 77 ವರ್ಷ. ಮೊದಲಿನಂತೆ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಪುಟ ತಿರುಗಿಸುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ. ಆ ವಯಸ್ಸಿನವರು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಪುಸ್ತಕಗಳು ಅವರಿಂದ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವರು ತಮಗಿಷ್ಟ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಮಾಡಲಿ" ಎಂದು ಒಬ್ಬರು ಬರೆದರು.

ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ ಹೋದರು — "ಸರಣಿ ಮುಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿಬಿಡಲಿ. ಆ ಕಪ್ಪು ಮೋಡ ಸರಿದ ಮೇಲೆ ಅವರಿಗೆ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಖುಷಿ ಸಿಗಬಹುದು."

ಒಬ್ಬ ಕಾಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿದವರು ಈ ಇಡೀ ಪ್ರಕರಣದ ಅತ್ಯಂತ ಮಾನವೀಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಕೊಟ್ಟರು — "ಅವರ ಬರಹ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿತ್ತು. ಅವರಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಅರಿವಾಗಿದೆ, ಸಮಯ ಕಡಿಮೆ ಇದೆ ಎಂಬ ಭಯವಿದೆ. 'ಈಗ ಹೊಸ ಸ್ನೇಹಿತರು ಸಿಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹಳಬರ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿ ಜಾಸ್ತಿ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ನನ್ನ ಅಪ್ಪನೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಸತ್ಯ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತದೆ."

ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಇಡೀ ಚಿತ್ರವನ್ನೇ ಸಾರಾಂಶಗೊಳಿಸಿದರು — "ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಖಿನ್ನತೆ, 77ನೇ ವಯಸ್ಸು. ಅವರು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಲು ಅರ್ಹರು."

ಒಂದು ಕಡೆ ಪ್ರೀತಿ. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ದಶಕಗಳ ಕಾಯುವಿಕೆಯ ಸುಸ್ತು. ನಡುವೆ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ಮನುಷ್ಯ, ಎರಡು ಖಂಡಗಳ ಅಪೂರ್ಣ ಕಥೆ, ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಮಯ.

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಈಗ ಬರೀ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನದ್ದಲ್ಲ. ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ನಾವು ಮನುಷ್ಯರಂತೆ ನೋಡುತ್ತೇವಾ, ಅಥವಾ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಕೊಡುವ ಯಂತ್ರಗಳಂತೆ ನೋಡುತ್ತೇವಾ?

ಈ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಚರ್ಚೆಯ ಎರಡೂ ಬದಿಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಶೋನ ಹೋಸ್ಟ್‌ಗಳು ಪಾಡ್‌ಕಾಸ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಬಿಡಿಯಾಗಿ ಕಿತ್ತು ಚರ್ಚಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ತೀರ್ಪು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ — ಕೇಳಲು ಮರೆಯಬೇಡಿ.