इश्टागतीचो 'संद खर्च': आमचो वेळ आमी खऱ्या अर्थान खंय घालतात?

सध्या एक प्रस्न खूब चर्चेचो विषय जाला: इश्टागती सांबाळपाक लागपी वेळाचो खरें मोल कित्याक आमी विचारना? चडशे लोक इश्टागतीक आपोआप म्हत्वाचें मानतात, पूण ह्या खातीर दवरिल्ल्या वेळाचो उपेग हेर कडेन केलो जाल्यार काय परिणाम जावयेना हाचेर कोणूच चर्चा करना.

इश्टागती सांबाळपाक खूब वेळ वता – भायर वचप, संदेश धाडप, येवजण्यो करप, मेळप, वाढदीस, सण, आनी हेर उलोवप. हीं सगळीं वर्सां भर हजारो वरां जातात. कल्पना करात, तोच वेळ जर एक नवी कला शिकपाक, वेवसाय तयार करपाक, भलायकी सुदारपाक, वा करीयरंत फुडें वचपाक वापरलो आसतो तर? धा वर्सां उपरांत, ह्या वेळाच्या गुंथवणुकीन खूब फरक पडूंक शकतलो.

Read nextलग्ना आदीं गडबड: तिचो गुपीत इस्पॅन हॉलिडे आनी ताच्या जिवितांत आयिल्लो वाद!

अशें म्हणटात की 'मनशां सामाजिक प्राणी' आसात. पूण ही गजाल खूब सहजपणान वापरतात. फकत गजाल सामान्य आसली म्हणटकीच ती सगळ्यां खातीर बरो उपेग जाता अशें न्हय. समाजात सामाजिकतायेक एक अपेक्षा मानल्या, पूण कांय फावटीं ती फकत वेळाची नासाडी आसता, जाचेर लोक प्रस्न विचारना.

एका मनशान अशें म्हणलें की, "जर तुमकां अर्थीक वा वेवसायीक अडचणी आसल्यार, तर तुमच्यो प्राधान्यतायो वेगळ्यो आसच्यो न्हय?" जर कोणूय मनीस गरीब आसल्यार, बेकार आसल्यार, वा जिवितांत अडकून पडला आसल्यार तक्रार करता आनी तीच व्यक्ती चडशे सांजेचे आनी सप्ट्याक मेळपाक वता, तर हें विचित्र दिसता. पयलीं आपल्या जिविताचीं मुळावी गजालीं सुदारचे बदला, सामाजिक जिविताक खूब वेळ दिवप हें चुकीचें दिसता.

आधुनिक समाज इश्टागतीक यशाचें एक माप मानतात. जर कोणेंय म्हळें की ताका इश्ट नात, तर लोक तात्काळ मानतात की ताचे कडेन कायतरी चुकलां. पूण कोणाक कितले इश्ट आसात, हें ताच्या शिस्त, उमेदी, बुध्दीमत्ता, वा फुडारा विशीं कायच सांगना. लोकप्रियतेक वैयक्तीक यशा कडेन घुस्पावन उडयलां.

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

एकल्या वाचकान ह्या मताक खूब विरोध केलो, ताणें म्हळें, "इश्टागतींत संद खर्च पळोवपी मनशांक कोणूच इश्ट करपाक सोदचो ना. इश्टागती फकत एका दुसऱ्याच्या सांगातांत आनंद मेळोवपी लोकांची आसतात, पूर्णविराम. इश्टागत आनी वैयक्तीक यश हांचो घट्ट संबंद आसा. इश्टागत आशिल्ल्या लोकांक शिफारशी आनी संदी मेळटात, पूण रोबोटा सारके, थंड आनी हिशोब करपी लोकांक कामा वयल्यान काडून उडयतात." दुसऱ्या एका मनशान हाचेर भर दिलो की, "चडशे लोक तुमच्या शिस्त, उमेद वा बुध्दीमत्तेची पर्वा करिनात. तुमकां भांडवलशाहाचो गुलाम जावन फकत भौतिक गजालीं फाटल्यान धांवप आसा जाल्यार, तें करात. बाकीचे लोक आपल्या इश्टां वांगडा सुशेग जियेतात."

पूण कांय लोक ह्या विचाराक पाठिंबो दितात, पूण वेगळे नदरेन. एका मनशान सांगलें, "तुमकां इश्ट आसूंक बंधन ना." दुसरो एकलो म्हणटलो की, "इश्टागतींत 'गुंथवणूक' आनी 'खर्च' ह्या शब्दांचो वापर करप चुकीचें आसा. इश्टागती फकत आनंद दितात."

पूण सगळ्यांक अशीं मतां मान्य नात. एका वाचकान अशें म्हणलें की, "हांव एकसुणें आसता, पूण इश्टां वांगडा भायर वचत जाल्यार म्हाका बरें दिसता. सगळ्या इश्टागतींक सोडून दिवप म्हळ्यार निदप सोडून दिवपा सारकें, कारण तोय वेळचो अपव्यय." दुसऱ्या एका मनशान म्हळें की, "म्हयन्यांतल्यान एक फावट इश्टां वांगडा जेवण करप खूब कमी प्रयत्न आसा, पूण एका गंभीर इश्टागती खातीर तें पुरे. एकाकीपण टाळपाक आनी समाज घडपाक 3-10 लोकां कडेन नेमान संपर्क दवरप खूब म्हत्वाचें."

ह्या सगळ्या मतां वयल्यान, इश्टागतींचें खरें मोल आनी जिवितांत ताची भुमिका हाचेर एक खोलायेन चर्चा करप गरजेचें. तुमच्यो प्राधान्यतायो खंय आसात – वैयक्तीक वाड आनी यश, वा सामाजिक संबंद आनी भावनिक समाधान? 'विचार मंथन' चे होस्ट ह्या प्रस्नाचेर खोलायेन चर्चा करतात आनी तुमकां एक नवो नदरेचो कोन दितात.