Творецот вети најмрачна сезона досега — а студиото уште не кажало ниту да ниту не

Постои една сцена што публиката не може да ја заборави.

Бар гори. Луѓе истрчуваат низ чадот, а надвор ги пречекува толпа што пука по секој што успеал да излезе. Ниту едно чудовиште не се појавува. Само соседи.

Read nextПОМЕЃУ ЉУБОВТА И ХАОСОТ: „Неговиот син со аутизам прави бучава 24/7 – дали сум лоша што сакам да раскинам?“

Токму таа сцена сега е во центарот на најжестоката телевизиска расправа на неделата.

Творецот на хорор-серијата сместена во злогласното американско градче објави дека втората сезона нема да бега од страшните културни теми на триесеттите години од минатиот век. И отиде чекор подалеку: тоа, вели тој, е срцето на целата приказна.

Планот е амбициозен. Три сезони, три временски периоди — 1962, потоа 1935, па 1908 година. Приказна раскажана наназад, како некој бавно да ја премотува лентата кон самиот почеток на злото. Творецот претходно изјави дека открил скриена приказна во оригиналниот роман и дека писателот оставил трошки што водат некаде.

Публиката реагираше моментално. И се подели на два табора со остри рабови.

Првиот табор ја прими веста со кревање раменици — во најдобра смисла.

Ова не е храброст, велат тие, ова е едноставно продолжение на она што веќе го видовме. Еден коментатор напиша дека воопшто не се сомневал, со оглед на тоа што серијата веќе прикажа расистичка толпа како запалува бар и пука по бегалците. Друг додаде дека по обидот за линч прикажан порано, изненадувањето е практично невозможно.

Трет отиде поширок: кога снимаш било што сместено во Америка од триесеттите, расната тема не може да се избегне, освен ако не измислиш свет во кој постои само една раса.

Но најсилниот момент во целата расправа не беше аргумент. Беше сеќавање.

Еден човек раскажа дека неговата мајка секој училишен ден носела камења во торбата — за да има со што да возврати ако тинејџери со камион се обидат да ја избркаат неа и нејзините другарки од патот. Функционирало, вели тој, зашто едно од момчињата се плашело од оштетување на возилото на својот татко. Мајка му на крајот престанала да биде мета. Но никогаш не престанала да ги носи камењата.

И не станува збор за триесеттите. Тоа било во шеесеттите.

„Тоа беше животот“, напиша тој.

Друг коментатор беше уште поостар: најлошото од американските триесетти — сексуалното насилство, огромната сиромаштија, секојдневната бруталност врз црните луѓе — е далеку пострашно од сè што која било телевизија воопшто би се осмелила да емитува.

Вториот табор, пак, го постави прашањето што ја разниша целата приказна.

За која сезона, точно, зборуваме?

Еден коментар што собра огромна поддршка потсети на нешто што многу написи го премолчуваат: студиото сè уште не ја обновило серијата. Нема објава. Нема официјална потврда дека втора сезона воопшто ќе постои.

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

„Изгледа како творецот да се обидува да ја натера сезоната да постои“, напиша тој, „пишувајќи ги сценаријата однапред и надевајќи се дека некој конечно ќе даде зелено светло.“

Од таму, критиките само се вжештија.

Еден гледач се пожали на темпото: две години пауза меѓу сезоните е тешко да се проголта, особено кога екипата од самиот почеток знаела дека приказната е тросезонска. Немало никаква причина, вели тој, да се чека со месеци по крајот на првата сезона за да почне пишувањето на втората.

Друг беше сув и убиствен: се прашуваше дали серијата ќе бега и од лошото пишување, режија и глума — бидејќи од тоа, тврди тој, не побегнала ниту во првата сезона.

Трет напиша дека сезоната му била просечна и дека кон крајот станала директно смешна. Го посочи семејството што, по сè што видело, одлучува да ОСТАНЕ во градот. И ликот што весело објавува дека оди да работи во хотел, со тон како ништо чудно да не може да се случи на такво место.

„Бев изненаден што не намигна во камерата“, напиша тој.

Имаше и поцинични гласови. Еден коментатор со едно единствено кисело лице резимираше: значи ова ќе биде уште една од тие приказни, како да немаме веќе доволно такви.

А среде сериозноста, интернетот си остана интернет. Некој забележа дека во написот е погрешно испишан насловот на едно од делата на писателот. Некој друг признал дека со месеци бил убеден дека станува збор за ирска драма.

Но најпопуларното прашање во целата расправа беше наједноставното — и најчовечкото.

Вреди ли серијата ако не си баш голем љубител на хорор, туку само повремено уживаш во него?

Одговорите врнеа. Мнозинството рече: вреди. Атмосферата, периодот и драмата носат исто колку и страшните моменти. Оној што прашуваше подоцна се врати со кратка забелешка дека добил одговор и им се заблагодари на сите.

Сега останува единственото прашање на кое публиката не може сама да си одговори: дали ова е искрена уметничка мисија или прецизно темпиран притисок врз студиото за сезона што сè уште не е потпишана.

Нашите водители во емисијата ја вадат оваа приказна на маса и не се штедат — секој со своја страна и со јасна пресуда на крајот.