«Я больш не адчуваю радасці»: Маці двух дзяцей прызналася ў поўным эмацыйным спусташэнні

Шэсць гадоў бацькоўства і дзесяць гадоў шлюбу для многіх выглядаюць як ідэальная карціна сямейнага шчасця. Аднак за вонкавым дабрабытам часта хаваецца глыбокі эмацыйны крызіс, пра які не прынята казаць услых. Маці двух дзяцей падзялілася сваёй балючай гісторыяй, прызнаўшыся, што яе ўнутраны рэзервуар пачуццяў цалкам спустошаны.

Паводле яе слоў, кожны раз, калі муж з захапленнем гаворыць пра тое, як хутка растуць дзеці, яна мусіць імітаваць эмоцыі. «Я фальшыва адказваю, што час ляціць, але ўнутры мяне няма нічога, акрамя пустэчы», — адзначае яна. Падобная рэакцыя паўтараецца і ў адносінах з дзецьмі: на іх дзіцячыя дасягненні маці адказвае сухімі і neutralнымі фразамі, бо проста не мае сіл на больш бурную рэакцыю.

Read next«Я сядзела ў машыне і плакала»: чаму быць мачахай без сваіх дзяцей — гэта непасільны цёнг

Гісторыя выклікала бурную хвалю абмеркаванняў сярод бацькоў, якія падзяліліся на два супрацьлеглыя лагеры ў ацэнцы гэтай сітуацыі.

Першая група назіральнікаў перакананая, што апісаны стан — гэта выразны сімптом клінічнага выгарання ці дэпрэсіі. Адзін з удзельнікаў абмеркавання падкрэсліў, што доўгі час адчуваў тое ж самае, пакуль не звярнуўся да псіхатэрапеўта і не пачаў медыкаментознае лячэнне. Іншыя спецыялісты нагадваюць пра магчымыя гарманальныя зрухі, такія як перыменапаўза, якія часта застаюцца незаўважанымі, але каласальна уплываюць на псіхічны стан жанчыны.

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

Другая група, наадварот, заклікае не падаць у крайтнасці і не шукаць дыягназы там, дзе гаворка ідзе пра звычайную стомленасць і асаблівасці характару. Адзін з суразмоўцаў адзначыў, што грамадства навязвае бацькам вобраз пастаянна радасных аніматараў, але быць стрыманым, прагматычным і спакойным бацькам — гэта цалкам нармальна. Калі чалавек працуе без дапамогі сваякоў, эмацыйная сухасць з'яўляецца натуральнай абарончай рэакцыяй псіхікі ад перагрузкі.

Псіхолагі падкрэсліваюць: галоўнае ў такой сітуацыі — не ігнараваць свае адчуванні і не займацца самаабвінавачваннем. Згаранне рэсурснага стану патрабуе не стварэння фальшывай фасаднай радасці, а рэальнага адпачынку і сямейнай пераацэнкі абавязкаў.

Больш падрабязна пра тое, як адрозніць звычайную стомленасць ад дэпрэсіі і знайсці шлях да аднаўлення, вядучыя разбіраюць у свежым выпуску подкаста.