'నేను నా బిడ్డ తలపై బొమ్మతో కొట్టాను': ఒక అమ్మ ఒప్పుకోలు ఇంటర్నెట్‌ను రెండుగా చీల్చింది

ఇది ఒక సాధారణ ఇంట్లో, ఒక సాధారణ మధ్యాహ్నం జరిగిన కథ. కానీ ఇప్పుడు వేలాది మంది తల్లిదండ్రులు దీని గురించి వాదించుకుంటున్నారు.

ఒక తల్లికి ఇద్దరు పిల్లలు. కొడుకుకు మూడున్నర సంవత్సరాలు. కూతురికి తొమ్మిది నెలలు.

Read nextమామగారి 'హెలికాప్టర్ పేరెంటింగ్' కామెంట్స్: నేటి తరం తండ్రి ఆవేదన మరియు వెల్లువెత్తిన మద్దతు!

ఈ మధ్య ఆ బాబుకు ఒక కొత్త ఆట దొరికింది — చెల్లి తలపై వస్తువులతో కొట్టడం.

చిన్న బీచ్ బాల్. సోఫీ అనే రబ్బరు జిరాఫీ బొమ్మ. చివరికి తన సొంత పైజామా ప్యాంటు. ఏది చేతికి దొరికితే అది.

ప్రతిసారీ ఆ తల్లి పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి ఆ వస్తువును లాగేస్తుంది. గొంతు పెంచి కోప్పడుతుంది. బాబు 'నోooooo!' అని ఏడుస్తాడు. ఆమె పట్టించుకోదు.

కానీ ఆమెను నిజంగా భయపెడుతున్నది వేరే విషయం. కొన్నిసార్లు ఆ బాబు చెల్లి తలను చేత్తో పట్టుకుని నేలవైపు అదిమేస్తాడు. ఎందుకో ఆమెకు అర్థం కాదు.

ఆమె అన్నీ ప్రయత్నించింది. టైమ్ అవుట్ పనిచేయలేదు — పైగా ఆ పద్ధతంటే ఆమెకు అంతగా నమ్మకమూ లేదు. తర్వాత కూర్చోబెట్టి మాట్లాడితే, బాబు మధ్యలోనే వేరే లోకంలోకి వెళ్లిపోయి డైనోసార్ల గురించి మాట్లాడటం మొదలుపెడతాడు.

ఆ రోజు ఆమె వంటగదిలో పనిలో ఉంది. బాబు మళ్లీ సోఫీ బొమ్మతో చెల్లిని కొడుతున్నాడు. ఆమె ఒకసారి, రెండుసార్లు, మూడుసార్లు అరిచింది. వినలేదు.

అప్పుడు ఆమె పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి, అదే సోఫీ బొమ్మతో కొడుకు తలపై కొట్టింది.

'నేను దీనికి గర్వపడటం లేదు' అని ఆమె ఒప్పుకుంది. 'ఇప్పటివరకు నా బిడ్డను ఎప్పుడూ కొట్టలేదు. ఇక ముందు కొట్టాలని కూడా అనుకోవడం లేదు.'

ఆమె అడిగిన ప్రశ్న ఒక్కటే — నేను చేస్తున్నది పరిస్థితిని ఇంకా దిగజారుస్తోందా?

ఆ ప్రశ్నకు వచ్చిన సమాధానాలు రెండు స్పష్టమైన వర్గాలుగా చీలిపోయాయి.

మొదటి వర్గం చెప్పింది సూటిగా ఉంది: ఇది క్రమశిక్షణ సమస్య కాదు, ఇది అసూయ.

'తను చెల్లితో మెత్తగా, మంచిగా ఉన్న ప్రతిసారీ అతిగా అనిపించేంతగా మెచ్చుకోండి' అని ఒక వ్యాఖ్యాత సూచించారు.

మరొకరు ఇంకా వివరంగా వాదించారు — 'చెల్లి ఎంత చిన్నది? బహుశా అతను అసూయతో బాధపడుతుండవచ్చు. అతనికి ప్రీ-స్కూల్ ఉందా? ఆటలు ఉన్నాయా? అమ్మతో ఒంటరిగా గడిపే సమయం ఉందా? పెద్దన్నకు మాత్రమే అనే ప్రత్యేక బొమ్మలు ఉన్నాయా?'

ఆ వ్యాఖ్యాత ప్రకారం, చిన్నపిల్ల వచ్చాక ఇల్లంతా పసిపిల్ల విషయాలతోనే నిండిపోతే, పెద్దవాడు తన వయసుకు తగిన అనుభవాల నుంచి దూరమైపోతాడు — అదే బయటికి దూకుడుగా కనిపిస్తుంది.

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

'స్విమ్మింగ్ క్లాసులు, పూల్ టైమ్ — చెల్లికి కుదరని, కానీ అతని వయసుకు సరిపోయే పనులు చాలా ఉన్నాయి' అని వారు రాశారు. 'క్రమశిక్షణ విషయంలో టైమ్ అవుట్ ఆపవద్దు. అది వయసుకు తగినదే.'

ఇదే వర్గంలో మరొకరు ఒక పద్ధతిని సూచించారు — 1-2-3 మ్యాజిక్. 'దీని అసలు ప్రయోజనం పిల్లాడిని నియంత్రించడం కాదు, మన సొంత భావోద్వేగాన్ని దూరం పెట్టడం. ఇద్దరు తల్లిదండ్రులూ ఒకే మాటపై ఉంటారు' అని వారు వాదించారు.

కానీ రెండో వర్గం పూర్తిగా వేరే మాట చెప్పింది: మీరు అసలు పరిష్కరించలేనిదాన్ని పరిష్కరించాలని చూస్తున్నారు.

'ఈ ప్రవర్తనను పూర్తిగా తుడిచిపెట్టేయాలని ఆశించడమే అవాస్తవం' అని ఒక తల్లి రాశారు. ఆమెకు కూడా మూడేళ్ల కొడుకు, ఆరు నెలల పాప ఉన్నారు.

'తొంభై ఐదు శాతం సమయం వాడు ఆమెతో బంగారంలా ఉంటాడు. కానీ అలసిపోయినప్పుడు ఆమె వాడి కోపానికి లక్ష్యం అవుతుంది. మూడేళ్ల వాడి నుంచి పెద్దవాళ్ల స్థాయి ఆత్మనిగ్రహం ఆశించడం అన్యాయం.'

ఆమె పరిష్కారం సులభమైనది కాదు, కానీ నిజాయితీగా ఉంది — 'వాడు బాగున్నప్పుడు మాత్రమే వాళ్లిద్దరినీ కలవనిస్తాను. చెప్పడం తేలిక, చేయడం కష్టం.'

మరొకరు దీన్నే బలపరిచారు. 'మా పాప చాలా సున్నితమైనది, ఆలోచనాపరురాలు. అయినా మా ఐదు పౌండ్ల కుక్కపిల్లను క్రమం తప్పకుండా హెడ్‌లాక్‌లో పెడుతుంది. మేము శాంతించే వరకు వేరు చేస్తాం, ఎప్పుడూ అప్రమత్తంగా ఉంటాం.'

అత్యంత వివాదాస్పదమైన సలహా మాత్రం చాలామంది తిరస్కరించారు — 'నేనైతే అన్ని ఆయుధాలూ తీసేసి, పిల్లలను వాళ్లే తేల్చుకోనిస్తాను.'

తొమ్మిది నెలల పాప విషయంలో 'వాళ్లే తేల్చుకోవడం' సాధ్యమా అనేదే ఇక్కడ అసలు ప్రశ్న.

సోఫీ బొమ్మ సంఘటన గురించి మాత్రం ఎవరూ ఆ తల్లిని దుమ్మెత్తిపోయలేదు. చాలామంది ఆ అలసటను, ఆ నిస్సహాయతను గుర్తుపట్టారు.

కానీ ఒక ప్రశ్న మాత్రం గాలిలో వేలాడుతూనే ఉంది: 'కొట్టవద్దు' అని నేర్పడానికి కొట్టడం ఏం నేర్పుతుంది?

ఈ కథను, ఈ రెండు వర్గాల వాదనలను 'అమ్మో పిల్లలు!' షోలో మా ఇద్దరు హోస్ట్‌లు ఎదురెదురుగా నిలబడి వాదించి, చివరికి ఒక స్పష్టమైన తీర్పు ఇస్తారు — వినడం మర్చిపోకండి.