„პარაცეტამოლს რომ დავლევ, ეგეც ბიოჰაკინგია?“: პეპტიდების ომმა ჯანმრთელობის ენთუზიასტები ორად გახლიჩა

ბიოჰაკინგის სამყაროში ნამდვილი ქარიშხალი მძვინვარებს. ის, რაც წლების განმავლობაში ითვლებოდა ვიწრო, თითქმის იატაკქვეშა სამეცნიერო მოძრაობად — სადაც ენთუზიასტები საკუთარ სისხლს, გენეტიკასა და უჯრედულ მექანიზმებს იკვლევდნენ ადამიანის შესაძლებლობების გასაფართოებლად — დღეს სრულიად ამოუცნობ სანახაობად იქცა. ახალი თაობის გასახდომი პეპტიდების, განსაკუთრებით კი რეტატრუტიდის გამოჩენამ, საზოგადოება ორ დაუნდობელ ბანაკად დაყო.

ძველი გვარდიის ექსპერიმენტატორები განგაშის ზარს რეკავენ. მათი თქმით, სივრცე, რომელიც ოდესღაც კლინიკური კვლევების განხილვასა და ფარმაკოლოგიურ მექანიზმებს ეთმობოდა, ჩვეულებრივმა ველნეს-მოდურმა ტალღამ წალეკა. ადამიანები შემოდიან არა იმისთვის, რომ სხეულის ბიოლოგიური საზღვრები გადალახონ, არამედ იმიტომ, რომ ზედმეტი კილოგრამების მოშორება უშრომელად სურთ. ყოველ ჯერზე, როდესაც ნორმალური წონის ადამიანი წერს, რომ პეპტიდს იყენებს ცხიმის ბოლო ფენის დასაწვავად, დისკუსია ემოციურ ომში გადადის.

Read nextყინულით სავსე აბაზანა დილის 5 საათზე: რატომ აწამებენ ბიოჰაკერები საკუთარ სხეულებს?

„სასაცილოა, როდესაც ყოფილი ჭარბწონიანი ადამიანები უცებ ჯანმრთელობის გურუებად გვევლინებიან და ყველას მორალს უკითხავენ,“ აღნიშნავს ერთ-ერთი ვეტერანი დამკვირვებელი. მისი თქმით, პეპტიდები უდიდეს სარგებელს აძლევს მათაც, ვისაც სიმსუქნე არ აწუხებს, თუმცა სისტემურ ანთებასთან ან მეტაბოლურ რყევებთან ბრძოლა სურს. მთავარი ხომ მონაცემების ხარისხი და ნაერთის ეფექტიანობაა, და არა ის, თუ რამდენად ცუდად გრძნობს თავს ადამიანი.

თუმცა ოპონენტებს სრულიად განსხვავებული და ბევრად უფრო მწვავე არგუმენტები აქვთ. მათი აზრით, ეს მოძრაობა სოციალური ქსელების მოწონებებზე ორიენტირებულ სანახაობად გადაგვარდა. „ადამიანი 6 კვირა იკეთებს პეპტიდს, დებს ფოტოებს ანალიზებისა და მონაცემების გარეშე და აღფრთოვანებას ითხოვს. თავის ტკივილისას პარაცეტამოლი რომ დავლიო და ფოტო გამოვაქვეყნო, ეგეც ბიოჰაკინგია?“ — კითხულობს აღშფოთებული მონაწილე.

კიდევ უფრო საგანგაშოა ფსიქოლოგიური ასპექტი. კრიტიკოსები ამტკიცებენ, რომ პეპტიდების ბუმი ხშირად ნიღბავს სხეულის დისმორფოფიასა და კვებით აშლილობას. როდესაც ისედაც დაბალი წონის მქონე ადამიანები მადის დასათრგუნად ძლიერ ექსპერიმენტულ ნაერთებს იყენებენ, რათა ცხიმის მაჩვენებელი 7%-მდე დაიყვანონ, ამის „ოპტიმიზაციად“ მონათვლა სახიფათო ილუზიაა.

სად გადის ზღვარი რეალურ სამეცნიერო გაუმჯობესებასა და საშიშ ტრენდს შორის? სწორედ ამ მწვავე კითხვასა და პეპტიდების აბსურდულ დრამას განიხილავენ ჩვენი პოდკასტის წამყვანები გადაცემაში „ველნესის ხაფანგი“.