ලියුකේමියා රෝගයට එරෙහිව ආදරයේ සහ ඇදහිල්ලේ නොමැකෙන ස්මරණය: බෙන්ජමින් පුතුගේ කතාව

දරුවෙකුගේ හදිසි වියෝව තරම් දෙමාපිය හදවතකට වේදනා දෙන වෙනත් කිසිවක් මෙලොව නැත. වයස අවුරුදු දහපහේදී ලියුකේමියා (leukemia) රෝගය හමුවේ අප අතරින් වෙන්වූ බෙන්ජමින් පුතුගේ කතාව, ශෝකය හමුවේ වුවද ඇදහිල්ල සහ ආදරය නොසැලී පවතින අන්දම පෙන්වා දෙන ජීවමාන සාක්ෂියකි. බෙන්ජමින් තමන්ගේ පියාගේ තාක්ෂණික දැනුම සහ හැසිරීම් ඒ අයුරින්ම උරුම කරගත් දරුවෙකි. පියා සහ පුතා අතර පැවති විශේෂ බැඳීම පරිගණක තාක්ෂණය සහ ක්‍රමලේඛන (programming) හරහා තවත් තහවුරු විය. නාසරෙත්හිදී ජේසුස් වහන්සේ දෙස බලා 'මූ ජෝසෙප්ගේ පුතා නේද?' යි ජනයා ඇසූ ලෙසම, බෙන්ජමින්ද තම පියාගේ පරිපූර්ණ ඡායා පිටපතක් වැනිය. නමුත් ලියුකේමියා රෝගය පැමිණි විට, බොහෝ දෙමාපියන් තමන්ගෙන්ම ප්‍රශ්න කිරීමට පටන් ගනී. 'අපට කොතැනද වැරදුණේ?' යන්න ඔවුන්ගේ සිතට වද දෙයි. නමුත් ආත්මික උපදේශකයන් පෙන්වා දෙන්නේ මෙවැනි රෝගයක් යනු දෙමාපියන්ගේ වරදක්, නොසලකා හැරීමක් හෝ දෙවියන්ගේ දඬුවමක් නොවන බවයි. බෙන්ජමින්ගේ සුන්දර මතකයන් අතර, තායිලන්තයේදී සැර කෑමක් කෑමට ගොස් ඇස්වලින් කඳුළු ආ මොහොතත්, ගුවන්යානයක ජනේලය අසල ඉඳගෙන සිනාසුණු මොහොතත් පවුලේ අය ආදරයෙන් සිහිපත් කරති. ඔහුගේ බාල සොහොයුරා අදටත් තමන්ගේ අයියා සමඟ වීඩියෝ ක්‍රීඩා කිරීමට තිබූ ආශාව සිහිපත් කරමින් කඳුළු සලයි. බෙන්ජමින්ට ස්වර්ගයේදී විශේෂ මිතුරෙකු සිටී. ඒ වයස අවුරුදු 15 දී ලියුකේමියා රෝගයෙන්ම මියගිය, ඩිජිටල් යුගයේ පළමු ශුද්ධවන්තයා වන ශුද්ධවූ කාර්ලෝ අකුටිස් (Saint Carlo Acutis) මුනිඳුන්ය. තාක්ෂණයට ලැදි මේ යොවුන් ආත්මයන් දෙක අද ස්වර්ගයේ ජේසුස් වහන්සේ අසල එකට ගමන් කරති. අපගේ පෝඩ්කාස්ට් වැඩසටහනින් බෙන්ජමින්ගේ මෙම ආත්මික ගමන සහ පවුලට ලැබෙන ස්වර්ගීය අස්වැසිල්ල පිළිබඳව වැඩිදුරටත් සාකච්ඡා කෙරේ.