ڏک جي اونداهيءَ ۾ اميد جو ديپ: بينجمن ۽ ڪارلو جي آسماني سنگت

زندگيءَ جا ڪي امتحان ايڏا ته ڏکيا ۽ صدميدار هوندا آهن جو انسان پاڻ کي مڪمل طور تي ٽٽل ۽ بيوس محسوس ڪندو آهي. گٿسمني جي باغ ۾ مسيح جي حالت کي ڏسو، جتي هو رت جو پگهر ڳاڙي رهيو هو ۽ سندس ويجها دوست ننڊ ستل هئا. انساني تاريخ ۾ خدا جيتري رد عمل ۽ دلي تڪليف ڏٺي آهي، اها بي حساب آهي، پر ان جي باوجود سندس پيار ڪڏهن به گهٽ ناهي ٿيو. هڪ تجزيه نگار دليل ڏنو ته جڏهن صدمو گهرو هوندو آهي، تڏهن صرف فلسفي سان دل کي ٺار نٿو ملي سگهي. جڏهن ته ٻئي پڙهندڙ موقف اختيار ڪيو ته ايمان ئي اهو واحد رستو آهي جيڪو انسان کي وڏي کان وڏي درد مان نڪرڻ جي همت بخشي ٿو. ان سان گڏ ئي، ڪاليج جي محققن پاران انجيلن جي اصل تاريخي گواهين تي لکيل مقالا ظاهر ڪن ٿا ته هي ايمان بي بنياد ناهي پر صدين جي تاريخ تي بيٺل آهي. اهڙي ئي سچي ايمان جو عڪس اسان کي پندرهن ورهين جي بينجمن وو جي حقيقي لمحن ۾ ملي ٿو. سندس والدين پاران محفوظ ڪيل يادون ٻڌائين ٿيون ته هو جهازن سان ڪيترو پيار ڪندو هو، پنهنجي ڀاءُ سان ڪيئن خوشين ۾ گهمندو هو ۽ ڪيئن ننڍپڻ جي رڪاوٽن تي فتح حاصل ڪري هڪ مهربان ۽ چاهيندڙ ڇوڪرو بڻجي اڀريو هو. بينجمن کي کڻي ويل بيماريءَ جي تڪليفن دوران، سندس خاندان کي اميد سينٽ ڪارلو آڪوٽس مان ملي. هي ٻئي ذهين ۽ خدا پرست نوجوان، جيڪي ساڳي عمر ۾ اڳتي هليا ويا، اڄ آسمان ۾ گڏ هلن ٿا. اها هڪ اهڙي تسلي آهي جيڪا هر ڏکويل دل کي نئين زندگي ڏئي ٿي. پروگرام جا ميزبان هن سڄي روحاني داستان ۽ يادن تي پوڊ ڪاسٽ ۾ تفصيلي روشني وجهن ٿا.