اونداهيءَ مان نڪري روشنيءَ تائين: هڪ سچي داستان جيڪا دلين کي لوڏي ڇڏي ٿي

زندگي ڪڏهن ڪڏهن انسان کي اهڙن ڏکين رستن تان گذاريندي آهي جتي رڳو ڳوڙها ۽ مايوسي نظر ايندي آهي. جڏهن هڪ ٻار بي پناهه ڏکن ۽ خوف جي پاڇي ۾ وڏو ٿئي، ته ان جي معصوم دل مان دنيا جو اعتبار ختم ٿي ويندو آهي. اڄ اسان هڪ اهڙي ئي وجود جي ڳالهه ڪري رهيا آهيون جنهن کي ننڍپڻ ۾ انتهائي اذيتن بعد هڪ نئين گهر ۾ پناهه ملي. سندس نئين ماءُ راتين جون راتيون لڏندڙ ڪرسيءَ تي ويهي هن معصوم کي تسلي ڏني ۽ سندس خوف مٽائڻ لاءِ پنهنجي ممتا جون سموريون حدون پار ڪيون. پر گهر جي سڪون کي سخت اصولن ۽ دٻاءُ واري رويي بار بار اڻبرابر بڻايو. ماڊل هوائي جهازن جا شوق، ايئر شو جون يادون ۽ ڪيڊٽ ليڊرشپ جي ذميوارين باوجود، روح اندر پيل ڏار وقت سان گڏ وڏا ٿيندا ويا. جوانيءَ ۾ قدم رکڻ سان ئي مايوسي ايتري وڌي وئي جو شاديءَ جو ٽٽڻ، نشي جو رستو ۽ آخرڪار گهر مان بي دخل ٿي گهٽين تي اچڻ سندس مقدر بڻجي ويو. ڪيترن سالن تائين ٿڌين رستن ۽ فوٽ پاٿن تي گذارڻ بعد زندگي پنهنجي انتها تي پهچي چڪي هئي. اهڙي نازڪ موڙ تي، جڏهن دنيا جا سمورا آسرا ٽٽي پيا، تڏهن ايمان جو هڪ نئون سج اڀريو. بغير ڪنهن ڏيکاءُ جي، دل مڪمل عاجزيءَ سان خدا جي قدمن ۾ جهڪي پئي. پاڪ ڪلام جو سچ ۽ دعا جي طاقت گهٽين جي مٽيءَ مان هڪ نئون انسان اڀاري بيهاريو جيڪو اڄ پنهنجي پاڙي ۽ آس پاس جي ماڻهن لاءِ دعا ۽ خدمت جو عملي نمونو آهي. هڪ مبصر چيو ته حقيقي معجزو اهو ناهي ته دنيا اوهان کي ڇا سمجهي ٿي، پر اهو آهي ته خدا اوهان کي ڪيئن نئين زندگي عطا ڪري ٿو. هڪ ٻئي راءِ رکندڙ جو چوڻ هو ته اندر جا گهاو ڀرجڻ ۾ وقت لڳندو آهي پر سچائيءَ جو اقرار روح کي هميشه هلڪو ڪري ڇڏيندو آهي. ساڳئي وقت ڪيٿولڪ عبادت جي خاموش احترام، مريم پاڪ جي مامتا ۽ سينٽن جي شفاعت ۾ ڪيترائي نوان ڳوليندڙ پنهنجي دل جو ابدي سڪون ڳولي وٺن ٿا. هن روحاني داستان جا اڻ ڳڻيا پهلو ۽ دل کي ڇهي وٺندڙ رازا اسان جا ميزبان پوڊ ڪاسٽ تي نهايت گهرائيءَ سان پيش ڪن ٿا.