Алабастерниот сад на едно момче: Како верата на Бенџамин Во ни носи надеж во деновите на осаменост

Патот на верата ретко е рамен и лесен. Многумина од нас поминуваат низ периоди на длабоко преиспитување, барајќи ја вистинската заедница каде што нашиот дух конечно ќе најде мир. Честопати, во потрагата по вистината, се соочуваме со тешки прашања за традициите, за улогата на светците и за тоа како треба да изгледа нашата заедница со Бога. Но, најголемиот предизвик се појавува кога луѓето од кои очекуваме поддршка ќе нè остават сами во најтемните моменти на нашиот живот. Еден верник неодамна ја сподели својата болна приказна за четиригодишната борба со тешка болест, каде што наместо вистинска грижа од својата парохија, наишол само на површни пораки. Додека тој со години несебично им помагал на другите, купувал подароци и организирал средби, за време на неговата едномесечна изолација во болница за трансплантација на коскена срцевина, никој од неговата група не се појавил да го поддржи. Оваа тишина оставила длабоки лузни, депресија и анксиозност, и покрај тоа што денес е во медицинска ремисија. Еден коментатор на оваа ситуација забележа дека црковните групи премногу често стануваат само социјални клубови каде што луѓето се сеќаваат едни на други само за родендени, заборавајќи на вистинското христијанско сочувство во деновите на страдање. Друг додаде дека човечката слабост е реалност во секоја институција, но дека тоа не треба да ја згасне нашата лична врска со Бога. Наспроти оваа осаменост, животот на младото момче Бенџамин Во сведочи за една поинаква, чиста и несебична љубов која не барала ништо за возврат. Бенџамин, кој нè напушти на само петнаесет години по неговата борба со леукемијата, беше момче со брилијантен ум и златно срце. Тој го поминуваше своето време во светот на технологијата, пишувајќи кодови на компјутер и креирајќи ја својата имагинарна авиокомпанија. Но, неговата најголема доблест беше неговата нежност. Неговите родители уште се сеќаваат како тој без двоумење ја понудил целата своја детска касичка за да му помогне на својот чичко. Тоа беше неговиот „алабастерен сад“ – чист дар на љубов кој Исус го препознава и го прима со раширени раце. За семејството на Бенџамин, овие месеци по неговото заминување се исполнети со тешка и тивка тага. Неговиот татко неодамна сподели трогателен момент од прошетката со помалиот брат на Бенџамин, кој признал дека постојано мисли на него и дека неизмерно му недостига за да играат видеоигри заедно. Таа болка во градите е силна и реална, но семејството наоѓа надеж во тоа што Бенџамин сега не е сам. Веруваме дека тој го дели своето вечно пријателство на небото со Свети Карло Акутис – првиот милениумски светец кој исто така беше повикан дома на петнаесетгодишна возраст од истата болест, и кој ја споделуваше истата пасија за компјутерите и за Евхаристијата. Ова небесно пријателство нè учи дека дури и кога земните заедници ќе нè изневерат или кога тишината во домот е премногу гласна, Божјата љубов останува постојана. Во нашите молитви, ние ги предаваме нашите сакани во рацете на Создателот, знаејќи дека тие летаат високо на небото, слободни од секое страдање. Во најновата епизода од нашиот подкаст, водителите детално навлегуваат во оваа трогателна приказна, барајќи ги одговорите за верата, заедницата и вечната надеж што ни ја носи споменот на Бенџамин.