Εταιρικό Σκάνδαλο: Πώς η Εμμονή Ενός Αντιπροέδρου με το «Lean» Τίναξε στον Αέρα Συμβόλαιο Εκατομμυρίων

Στον λαμπερό κόσμο των πολυεθνικών, η λέξη «λιτότητα» παρουσιάζεται συχνά ως το απόλυτο παράσημο επιχειρηματικής ευφυΐας. Πίσω όμως από τις κλειστές πόρτες των διοικητικών συμβουλίων, η πραγματικότητα αποδεικνύεται πολύ πιο σκοτεινή, επικίνδυνη και εξουθενωτική.

Η ιστορία ενός επικεφαλής τεχνικής ομάδας δέκα ατόμων στον τομέα των δικτύων και των υποδομών αποκαλύπτει πώς η εμμονή ενός υψηλόβαθμου στελέχους με τους ισολογισμούς παραλίγο να καταστρέψει τα πάντα. Η ομάδα του, ήδη επιβαρυμένη με τη διόρθωση αμέτρητων λαθών βιαστικού προγραμματισμού, λειτουργεί εδώ και μήνες στα όρια της αντοχής της. Πριν από έξι μήνες, ο αντιπρόεδρος της εταιρείας είχε δεσμευτεί σε ένα έργο χωρίς καμία προηγούμενη συνεννόηση, οδηγώντας τους εργαζόμενους σε έναν εξαντλητικό αγώνα δρόμου για να αποφευχθεί μια καταστροφική οικονομική ρήτρα.

Read nextΟι bots έφαγαν το Διοικητήριο — και μια νέα PM φοβάται ότι δεν θα γίνει ποτέ γρήγορη

Μετά από εκείνη την περιπέτεια, ο μάνατζερ της ομάδας ζητά επίσημα την πρόσληψη τουλάχιστον δύο έως τεσσάρων νέων μηχανικών, προειδοποιώντας ότι χωρίς ενίσχυση θα είναι αδύνατο να αναληφθούν νέα μεγάλα έργα. Ο αντιπρόεδρος απορρίπτει το αίτημα επικαλούμενος την ανάγκη για ευέλικτη και λιτή διαχείριση. Ο επικεφαλής φροντίζει όμως να προστατεύσει τον εαυτό του, καταγράφοντας ρητά σε μήνυμα προς τη διοίκηση ότι η άρνηση αυτή θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην απόρριψη μελλοντικών ευκαιριών.

Η στιγμή της κρίσης δεν αργεί να έρθει. Ο αντιπρόεδρος τον καλεί σε σύσκεψη με το νομικό τμήμα και τις πωλήσεις, παρουσιάζοντας ένα νέο, τεράστιο συμβόλαιο. Ο πελάτης ζητά ταυτόχρονη επισκευή υποδομών, συντήρηση βάσεων δεδομένων και ανάπτυξη νέων λειτουργιών, συνοδευόμενο από ασφυκτικές προθεσμίες και ρήτρες που θα εξανέμιζαν κάθε κέρδος σε περίπτωση καθυστέρησης. Ο μάνατζερ δηλώνει ευθέως ότι το έργο είναι αδύνατο να εκτελεστεί χωρίς τους μηχανικούς που είχε ζητήσει έξι μήνες νωρίτερα.

Όταν η συμφωνία ναυαγεί και η ιδιοκτησία της εταιρείας ζητά εξηγήσεις, η αλήθεια βγαίνει στην επιφάνεια. Ο αντιπρόεδρος δεν είχε μεταφέρει ποτέ το αίτημα για προσλήψεις, προκειμένου να μην επιβαρύνει τα έξοδα του τριμήνου, ρίχνοντας ψευδώς την ευθύνη στους μετόχους. Μόνο τα γραπτά ντοκουμέντα του μάνατζερ απέτρεψαν την απόλυσή του.

Στον αντίποδα αυτής της εξουθένωσης βρίσκεται μια άλλη, εξίσου τοξική πλευρά της εταιρικής κουλτούρας. Ένας πρώην διαχειριστής έργων σε τεχνολογικό κολοσσό της Silicon Valley περιγράφει την εμπειρία του στην Hewlett-Packard, όπου είχε προσληφθεί απλώς για να γεμίζει το οργανόγραμμα. Με υπέρογκες αποδοχές και μηδενικές ουσιαστικές αρμοδιότητες, συμμετείχε καθημερινά σε ατελείωτες συνεδριάσεις πενήντα ατόμων, όπου σαράντα εξωτερικοί σύμβουλοι συζητούσαν επί ώρες αν πρέπει να προγραμματιστεί… η επόμενη συνάντηση.

Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά, οι συσκέψεις προόδου είχαν μετατραπεί σε ναρκωτικό που παρέλυε κάθε διάθεση λήψης αποφάσεων, γεννώντας το εύλογο ερώτημα για το πόσα προϊόντα έπρεπε να πουλήσει η εταιρεία για να πληρώσει αυτή την αδράνεια.

Οι αντιδράσεις της επαγγελματικής κοινότητας είναι εκρηκτικές. Ένας σχολιαστής ανέφερε ότι η διαρκής υποστελέχωση δεν αποτελεί στρατηγική αλλά ανεύθυνη διοίκηση που αναπόφευκτα οδηγεί σε μαζικές παραιτήσεις και κατάρρευση. Ένας άλλος υποστήριξε ότι η ιδανική επιβάρυνση μιας ομάδας δεν πρέπει να ξεπερνά το 80%, ώστε να υπάρχει ευελιξία για απρόοπτα γεγονότα. Στον αντίποδα, άλλος παρατήρησε ότι οι υπερμεγέθεις ομάδες καταλήγουν σε γραφειοκρατικό τέλμα τύπου HP, όπου κανείς δεν παράγει ουσιαστικό έργο.

Οι παρουσιαστές της εκπομπής αναλύουν σε βάθος αυτή τη σύγκρουση στο νέο επεισόδιο του podcast.